Zacznę od roku 2001, kiedy to 28 maja wysiadłem z autokaru linii Eurolines na dworcu Victoria Coach Station. Wtedy mimo zmęczenia, trzydziestokilku godzinną podrożą czułem się jakby największa robota była juz za mną (wjechałem!) i reszta stanie sie sama...

Mój uśmiech został na chwilę zdjęty, kiedy okazało się, ze w luku nie ma mojego bagażu. Został w Dover „na kole”... Z pomocą przyszedł kierowca Holender, który całkiem niezłym polskim wytłumaczył mi, że zapowiadał przez mikrofon, iż po kontroli należy zabrać swój bagaż.

Mój autokar wyruszał z Amsterdamu, a opisana sytuacja obrazuje moją znajomość języka angielskiego w tamtym czasie.

Do rzeczy!

Wtedy mało kto miał w głowie prowadzenie własnego biznesu, a nadrzędnymi celami było znalezienie jakiegokolwiek zatrudnienia oraz nauka życia w nowych realiach. Wieczne kalkulacje, kombinacje i organizowanie: konto w banku, National Insurance, wizy biznesowe – dziś juz banalnie prostych spraw – wtedy jednak były to miesiące załatwiania i setki a czasem tysiące funtów inwestowane w poprawę statusu.

Dziś, w siedem lat po przystąpieniu Polski do UE sytuacja jest zupełnie inna. Polacy już nie tylko prowadza własne firmy, ale coraz pewniej inwestują ciężko zarobione przez ostatnie lata pieniądze.

Na solidnych fundamentach jednych biznesów budują kolejne i nie brakuje głosów twierdzących, że kryzys w rezultacie utorował im drogę czy wytworzył niszę.

Na obronę powyższej tezy przykładem mogą być londyńskie High Streets, wkrótce po tym jak kryzys „pozamiatał” rożnego rodzaju niezdrowe biznesy w niedługim czasie w witrynach dawnych agencji nieruchomości czy takeawayów pojawiły się rodzime czy też znajomo brzmiące nam marki.

Innym ciekawym zjawiskiem jest rejestr firm w Companies House, w którym roi sie od polskich spółek.
Prawdopodobnie w szybkim tempie nie zdołamy zdominować korporacji – te zwykły rządzić się swoimi prawami – jednak i w nich nazwiska z (szczscchska) wypowiada się już zgrabniej niż 10 lat temu.

Podczas kiedy w Polsce środowiska polityczne i publicystyczne debatują nad tym, kiedy dorobimy się w kraju globalnej marki na miarę Nokii, jednocześnie robiąc niewiele, by szanse ku temu mogły wzrosnąć, ja jestem przekonany, że z potencjału jaki drzemie w Polonii osiadłej na Wyspach z pokolenia, które urodziło się juz tutaj powstanie nie jedna Nokia, a co najmniej trzy.

Tylko czy wtedy będzie to jeszcze polska Nokia?

Marcin Szewczyk