Upadek takich gigantów jak Rok czy Connaught przysporzył kłopotów nie tylko samym bankrutom, ale również powiązanym z nimi wspólnotom mieszkaniowym. No, bo jak poradzić sobie teraz z zarządzaniem remontami, za które odpowiedzialne kompleksowo były wyżej wymienione kompanie?

Zresztą, problem odbija się jeszcze większym echem, bo zaniepokojeni zaistniałą sytuacją są również lokatorzy wspólnot, których dodatkowo martwi wyższy VAT, który przecież na roboty remontowe położy się cieniem.
Wracając jednak do wspólnot, jasnym było że działania muszą zostać podjęte błyskawicznie. I tak dla przykładu jedna z nich o nazwie L&Q powołała ciało pod nazwą Direct Labour Organisations, które zasilił personel zwolniony z Rok i Connaught. Takie rozwiązanie, czyli powołanie wewnętrznego ciała odpowiedzialnego za administracje remontami zdaje się być zabiegiem dość karkołomnym. Chris Durkin z Willmott Dickson komentuje to w taki sposób: - Duża liczba [wspólnot – red] zdecydowała się na wewnętrzne zarządzanie remontami, duża liczba rozpatruje taka możliwość i myślę, że część z nich zdecyduje się na ten krok. Niemniej muszą być świadomi, że ich działania muszą być niezwykle ostrożne.

Trudno odmówić racji tym spostrzeżeniom, bo czyż łatwo przejść od kompleksowego zlecenia remontów molochowi, do kompleksowego prowadzenia tych działań w ramach własnej organizacji? Na pewno nie. Poza tym dochodzi jeszcze kwestia opłacalności, bo na pewno te wewnętrzne działania będą wbrew pozorom bardziej kosztowne.

Liverpoolska wspólnota One Vision zdecydowała się na powołanie stuosobowej ekipy zajmującej się remontami. Jak na razie jest to najliczniejsza – jeśli chodzi o personel – inicjatywa tego typu.

Innym rozwiązaniem jest powoływanie własnych firm konstrukcyjnych, jednak tu również problematyczna będzie sprawa zarządzania.

Jakie, więc jeszcze rozwiązania wchodzić będą w grę? Najprostszym wydaje się zaproszenie do współpracy tych „mniejszych”, czyli mówiąc oględnie średniolicznych firm remontowych, które dawniej z powodzeniem mogłyby u gigantów pełnić rolę podwykonawcy. Doświadczenie pokazuje, że i gigant może się obalić, a upadek ten odbije się rykoszetem uszkadzającym niejedną strukturę.

Małe jest piękne – jak mówią niektórzy i chyba w tym wypadku powiedzenie to nabiera nowego znaczenia. Zdają sobie z tego sprawę ludzie zarządzający wspólnotami mieszkaniowymi, a ich działania w postaci „pocięcia” większych kontraktów na części i zwrócenia się do mniejszych i średnich firm remontowo-budowlanych to wyciągnięta dłoń zachęcająca tych mniejszych do współpracy.

Wygląda, więc na to że niedługo w kontraktach remontowych ze wspólnotami mieszkaniowymi Goliata zastąpi wielu małych Dawidów.

I oby im się powiodło.

Marcin Szewczyk