Trudno nie zgodzić się z opinią, że stocznia to dla przeciętnego Polaka nie tylko obiekt gdzie buduje i remontuje się statki. W przeciągu ostatnich lat naszej najnowszej historii, to właśnie z tymi zakładami wiązało się wiele spraw historycznych, wręcz przełomowych, by wymienić tylko Stocznię Gdańską jako kolebkę Solidarności. Stocznie, zatem otacza nimb niezwykłości – jeśli wziąć pod uwagę te historyczno-symboliczne konotacje, a jednocześnie mizeria, gdy chodzi już o czynniki ekonomiczne. No, bo cóż? Symbol symbolem, ale przecież stocznia to potężny zakład, mający z założenia dawać pracę dużej grupie osób. A z tym, jak wiemy nie jest dobrze.

Pamiętamy zapewne emocje z lata 2009 roku, kiedy to fundusz z egzotycznego kraju o nazwie Katar miał wpłacić na konto skarbu państwa 287 mln zł. Pamiętamy również, że nic z tego nie wyszło. Jednak, zamiast Katarczyków suchym dokiem w gdyńskiej stoczni zainteresowało się dwóch Polaków: Ireneusz Ćwirko i Krzysztof Kulczycki. Ci dwaj właściciele spółki Crist mieli nadzieje, że kupią dok za cenę wywoławczą – 92 mln zł., jednak do aukcji przystąpiła ukraińska spółka Patia i w ogólnym rozrachunku Crist musiał zapłacić 175 mln zł.

Stocznia więc, chociaż po części została uratowana, ale świeżo upieczeni nabywcy muszą sobie poradzić z paroma problemami znacznego dość kalibru. Pierwszy to gigantyczne zadłużenie – na inwestycję 150 mln wyłożyła Agencja Rozwoju Przemysłu, bo banki ponoć dość alergicznie reagowały an hasło „przemysł stoczniowy”. Właścicielom Crista branża nie jest obca, ale przecież wszyscy znamy problemy z jakimi boryka się, rzeczony przemysł stoczniowy w Polsce.

Lekarstwem na finansowe bolączki może być wart 180 mln euro kontrakt niemiecko-holenderskiego armatora na konstrukcję jednostki do budowania farm wiatrowych na morzu. Nowi właściciele doku mogą pochwalić się już tym, że rok temu wybudowali dla Niemców potężną barkę Thor. Ta jednostka o przeznaczeniu remontowo-budowlanym wyposażona jest w dźwig o unosie 500 ton. Smaczku dodaje fakt, że projekt ze względów technicznych został odrzucony przez grecka stocznie. Jednak Polak potrafi!

Byłoby dobrze, gdyby właśnie ten udany projekt stał się zaczątkiem pomyślnej działalności stoczni. Właściciele są pełni optymizmu, twierdząc, że firma nigdy nie miała problemów z płynnością finansową, a fachowcy w niej zatrudnieni znają się na tym co robią.  Sam dok jest na tyle duży, że może obsługiwać budowę i naprawę większości pływających po morzach świata.

Farmy wiatrowe, to obecnie łakomy kąsek, biorąc pod uwagę to, że do 2030 roku w Unii Europejskiej 30% energii ma pochodzić ze źródeł odnawialnych. Jak jednak głęboka jest nisza i czy wszyscy zainteresowani znajdą w niej swoje miejsce? To pytanie pada często ze strony sceptyków.

Ale przecież nie należy automatycznie stawać się pesymistą, a dobry początek może wróżyć sukces.

Artur Wielgus