Markę Boeinga zna każdy i to nawet ten, kto w samolocie nie siedział ni razu. Znają ją zgłasza polscy emigranci na Wyspach, wszak właśnie jeden z modeli tej firmy jest stałym samolotem rejsowym innego giganta – taniego (pytanie: czy jeszcze?) przewoźnika Ryanair. Toteż po tym, że marka Boeing jest szeroko znana wnosić można, że sama firma będzie miała rozmiary dość kolosalne.

W istocie, tak jest, co najlepiej zobrazuje chyba kompleks hal produkcyjnych zajmujący powierzchnię ponad 30 stadionów piłkarskich, zaś hala montażowa to powierzchnia 100 na 200 metrów! Sala ta dzieli się na 5 części i tak: na poziomie zerowym składane są części kadłuba, na pierwszym montuje się skrzydła, na drugim zakłada się podwozie i silniki, poziom trzeci to wykończenie wnętrza kabiny, a czwarty i piąty służą do testów. Właśnie tam stoi teraz najnowsze dziecko koncernu: Dreamliner.

A trzeba powiedzieć, że o Dreamlinerze jest znów ostatni głośno. Wczoraj, 27 września model 787 Dreamliner po raz pierwszy udał się w samodzielny lot. Zresztą Dreamlinerem Boeing skutecznie „szczuł” od paru lat. Mówiono często, a produktu końcowego brakowało. Dlaczego? Chodziło o outsourcing, czyli strategię polegającą na sprowadzaniu poszczególnych komponentów z zagranicy – w tym wypadku głównie z Anglii, Włoch i Japonii. To wszystko składało się na trzyletnie opóźnienie.

wnętrze Dreamlinera

Ale Boeing jest już na prostej i do końca 2013 r. zapowiada produkcję dziesięciu Dreamlinerów miesięcznie (na razie produkuje się dwa do trzech). Ambicją Boeinga jest wygranie wojny z Airbusem, który póki co produkuje więcej. Kroki już zostały podjęte, bo zastosowane w Dreamlinerze materiały kompozytowe to zużycie paliwa o 20% niższe. Co prawda, ta technologia wejdzie na dobre za 2 lata, ale już teraz Boeing stawia na maszyny mniejsze, za to kompletne, o maksymalnym zasięgu. Rynek zbytu to docelowo Azja, co już się dzieje, wszak wczorajszy lot Dreamlinera odbyła załoga japońskich All Nippon Airlines.

Boeing to oczywiście nie tylko Dreamliner, ale 75% (tak!) światowej floty powietrznej, a również projekty dla NASA i US Army. 95 lat tradycji i 165 000 pracowników w 70 krajach. Łatwo się więc domyślić, że taka firma musi być lokomotywą dla kulejącej ostatnio amerykańskiej gospodarki. Tak w istocie jest.

14 lat temu Boeing wykonał – jak by się mogło niektórym wydawać – krok dość karkołomny, połączył się ze swoim konkurentem McDonnell-Douglas.  Z kolei 10 lat temu siedziba dyrekcji firmy przeniesiona została ze Seatle do Chicago. Po co? By być bliżej polityki.

To nie koniec „szczwanych sztuczek” – w Południowej Karolinie zbudowano fabrykę komponentów, a w przyszłości tam właśnie będzie powstawać połowa Dreamlinerów. Tu chodzi o to, by uniknąć wymogu zgody na związki zawodowe, który nie obowiązuje właśnie w południowych stanach. Amerykański rząd broni praw pracowniczych i nie chce dopuścić do „przeprowadzki”. 

Ale chyba łatwo przewidzieć kto wygra spór.

Artur Wielgus