Kombinat Górniczo-Hutniczy Miedzi to jak na polskie warunki firma-gigant. Świadczyć mogą choćby cyfry, przykładowo w tym roku KGHM na inwestycje zamierza wydać 9 mld złotych. Na wydobyciu miedzi spółka ma zarobić 6 mld, zaś na sprzedaży aktywów telekomunikacyjnych kolejne 5. I myliłby się ktoś, kto w tych planach widziałby gigantomanię – te działania, to po prostu konieczność na trudnym wydobywczym rynku.

Ceny miedzi wzrastają, niemniej kij ma dwa końce bo konkurencja jest niemała, a wojna o złoża już się rozpoczęła. Kombinat jest na ósmym miejscu światowych producentów miedzi, ale w zestawieniu z górą listy wypada dość blado.

Obecnie KGHM zajmuje się, oczywiście wydobyciem rudy w rodzimym kraju, lecz prezesowie mają świadomość, że szukanie i eksploatacja złóż za granicą są nieodzowne. Mogą przemawiać za tym choćby koszty, bo w Polsce miedź leży dość głęboko, a KGHM należy do najdroższych producentów tego surowca. Trzeba więc się pośpieszyć.

Miedź jest droga a popyt na nią znacznie przewyższa podaż. Nie trzeba dodawać, że fakt ten dostrzegają konkurenci. Obecnie, po niemiłych doświadczeniach wyniesionych z Konga KGHM nastawiony jest raczej na kraje obu Ameryk. W zeszłym roku zainwestowano w Kanadzie, gdzie docelowo na być wydobywane 50 mln ton miedzi rocznie.

O wielkości kombinatu mówi się sporo, niemniej globalny rynek to globalne posunięcia, a KGHM ma świadomość, że może dojść do przejęcia spółki. I tu receptą mogą być inwestycje, dzięki którym KGHM może pozbyć się nadmiaru gotówki i obniżyć koszty wydobycia. Nie jest wykluczone, że ceny miedzi w przyszłości mogą spaść do poziomu 4, 5 tys. dol. za tonę, a wtedy dzięki umiejętnym inwestycjom KGHM może być lepiej chroniony przed konkurencjom, zaś wycena może wzrosnąć, a to z kolei utrudni przejecie.

W każdym razie, nie należy chyba jeszcze pisać czarnych scenariuszy.

Artur Wielgus