Ceny żywności pójdą w górę, a to – jak wiadomo – będzie miało wpływ na dalsze podwyżki – mniej więcej takiej treści komunikatami jesteśmy straszeni przez media od ładnych paru miesięcy. I oczywiście medialne rewelacje i demony traktować można różnie, jednak w tym wypadku wiele wskazuje, że to straszenie nie jest do końca bezpodstawne. Dodatkowo, problem związany z podwyższeniem cen żywności będzie – jak każdy problem ekonomiczny – zjawiskiem dość złożonym, wszak nietrudno się domyśleć, że wszelkie procesy w ekonomi przenikają się wzajemnie i o siebie zazębiają. Czy czeka nas, zatem przymusowa dieta? Warto się nad tym zastanowić.

Na ceny żywności wpływ na pewno będą miały ceny surowców, niemniej jakby przewrotnie, gdy te ostatnie w miarę się ustabilizowały cena kapusty w niektórych rejonach wzrosła o 500%! Może, więc era taniego jedzenia będzie już niedługo historią?

Ceny surowców działają tu dwojako, bo np. droższa ropa, to droższe jedzenie, do którego trzeba dołożyć cenę surowca, ale też ceny biopaliw, mających powetować droższą ropę. Bo z czego produkuje się biopaliwa? Z produktów, które można przecież zjeść.

Producenci żywności twierdzą, że chwytają się brzytwy, bo nie mogą sobie pozwolić na drastyczne podwyżki cen, toteż musi dojść do oszczędności wewnętrznych, a te to często redukcje personelu, czy zwiększenie wydajności.

Okazuje się też, że wszystkożerny człowiek spożywa obecnie zbyt dużo mięsa – tak twierdzą eksperci. Statystycznie wynosi to 80 kg mięsa na osobę rocznie, a jeszcze w latach 70-tych ubiegłego wieku w USA współczynnik ten był o 25 kg mniejszy. Produkcja mięsa, zaś to często zabieg mało rentowny, biorąc pod uwagę choćby masę żywności potrzebnej do produkcji. Przykładowo: zwiększenie masy cielaka o 1 kg oznacza skonsumowanie przez zwierzę 2, 7 kg paszy zbożowej i 1, 3 kg zielonej.

Wiemy, że temat hodowli jest śliski. Kto nie pamięta programów TV o skomasowanych w jednym miejscu kurczakach, dla uzmysłowienia 800 kurczaków zajmuje teren dwupokojowego mieszkania.  To na pewno wpływa też na jakoś mięsa, ale mimo społecznej niepopularności takiej masowej metody chowu stanowi ona alternatywę dla wielu producentów.

Następną alternatywa jest żywność modyfikowana genetycznie i nie trzeba dodawać, że jest to metoda wciąż dyskusyjna.

Klęski żywiołowe też, oczywiście będą miały wpływ na ceny żywności, ale klęsk uniknąć się nie da.
Nam, szarym konsumentom żywności otuchy dodać mogą raporty i prognozy OECD, czy FAO, organizacji działającej w ramach ONZ. Eksperci twierdzą, że popyt na żywność – stale przecież rosnący, bo ludzi na świecie przybywa – zostanie zamortyzowany przez zwiększenie produkcji. Do 2019 ma dojść do zwiększenia produkcji ryżu i ryb, a przypadku tych ostatnich statystyki mówią o wzroście 6% rocznie.
Wracając do mięs, to przecież zwiększenie produkcji mięsa ma wpływ na ceny pasz, a więc zbóż. Tu pojawiają się sugestie, by farmerzy przerzucili się z masowej produkcji na tę „zwykłą”. Niech, miast 16 kurczaków na metrze kwadratowym (tak teraz jest!) hodują 4. Znawcy tematu twierdzą, że restrukturyzacja i drobne przebranżowienie nie powinny być trudne.

Zdaje się, więc że może wcale nie będzie aż tak źle. Niemniej trzeba pokazać jeszcze drugą stronę medalu, tym bardziej że mamy na nią wszyscy wpływ. Chodzi o marnotrawstwo jedzenia. Okazuje się, że czasy, gdy chleb podnoszono z ziemi, całowano z nabożeństwem i zjadano bezpowrotnie mijają. Więcej, marnotrawstwo przybiera obecnie formy wprost gargantuiczne.

Amerykanie wyrzucają 44 miliony ton jedzenia, co daje tonę na sekundę! Idźmy dalej – wg badań 50% wyprodukowanej żywności w ogóle nie dociera do konsumenta! Niektórzy kupują na zapas i wyrzucają nadmiar, a inni za to nie dojadają… Na amerykańskich wysypiskach buldożery zgniatają jedzenie o wartości 136 mld dolarów. Ale to nie wszystko, bo przecież do produkcji zużyto masę paliwa i wody, wykonano pracę, stracono czas.

Zaglądając na polskie podwórko okazać się może, że z powodu ostatnich rewelacji o trujących ogórkach wiele ton tych warzyw zostanie zutylizowanych i to nawet gdyby były zupełnie nietoksyczne. Bo kto zaryzykuje epidemią? Tu na myśl przychodzą wspominane przed laty i jak się okazało później zupełnie niesłusznie wytrzebione hodowane kurczaki i owce. Tam też chodziło o zagrożenie epidemią.

Cóż, takie zagrożenie zrozumieć łatwiej, choć wciąż ciężko się pogodzić z marnowaniem żywności. Ale, jeśli w grę wchodzi zwykła głupia i nieodpowiedzialna żywnościowa „wyrzutność”, to jej należy się sprzeciwić. Warto pomyśleć zanim wyrzuci się jedzenie, które gdzie indziej na świecie może być dla kogoś rarytasem. Nasz świadomy wpływ na procesy ekonomiczne, choćby czegoś tak niezbywalnego jak jedzenie jest – co zabrzmi absurdalnie – niewielki. Inaczej ma się rzecz z marnotrawstwem, któremu możemy dość łatwo przeciwdziałać.

A warto, bo zyska na tym każdy z nas.

Artur Wielgus