Do Wielkiej Brytanii przyjechałem na parę lat prze wejściem Polski do Unii. Nie muszę chyba opisywać tego, co o pracy i zarobkach tu słyszałem w kraju rodzinnym – nie ma chyba takiej potrzeby, wszak chyba każdy emigrant zna te opowieści. Wiadomo też, że rzeczywistość nieraz okazuje się zgoła inna. Tak było i w moim przypadku. Przez parę tygodni nie mogłem znaleźć pracy, aż w końcu zacząłem zarabiać (no, powiedzmy) jako pomocnik w pizzerii. Zajęcie to nawet polubiłem, ale problem był taki, że praktycznie była to praca nie w pełnym wymiarze godzin, przeważnie zaczynająca się po południu, choć i tu nie było reguły, bo często-gęsto wzywano mnie telefonicznie i rano. W takim układzie nie mogłem, póki co szukać dodatkowego zajęcia, bo ciężko byłoby je pogodzić z nieregularnością godzin pracy w pizzerii.

Pewnego dnia kolega, z którym przyjechałem do Anglii oświadczył, że pracuje na budowie. Kurczę! Ja też chciałem. Regularna praca, stałe godziny – to było to, czego potrzebowałem. Tak jak on zacząłem dzwonić do agencji, ale ja miałem mniej szczęścia. Poza tym, co okazało się później w owej agencji brano mnie mylnie za stolarza, a akurat pracy dla stolarzy nie było. Agencja, dla której pracował mój kolega mieściła się w Bristol i to też był dodatkowy minus, bo mieli po prostu mniej prac w Londynie.

Jednak pewnego jesiennego dnia szczęście się do mnie uśmiechnęło. Kiedy odwiedził mnie kolega oświadczył, że w agencji powiedzieli mu, że może jutro kogoś ze sobą zabrać do nowej pracy. Co prawda mowa była zaledwie o czterech dniach, ale i tak jawiło się to dla mnie wtedy dość niezwykle. Nareszcie praca na budowie! Praca, którą przecież wykonuje każdy Polak! Teraz ten mój zachwyt mnie samemu wydaje trochę śmieszny, ale cóż – wtedy tak rozumowałem.

Dodatkowo pierwszy dzień pracy był dla mnie okazją do wyrobienia biletu okresowego, bo pracując w pizzerii nie korzystałem z dobrodziejstw publicznego transportu. Wtedy jeszcze obowiązywały karty ze zdjęciem – mój drugi kolega, gdy zobaczył moje powiedział: „Wyglądasz jak z kroniki 997”.

Umówionego dnia spotkaliśmy się z kolegą na stacji kolejowej i udaliśmy, najpierw pociągiem, potem metrem na Hammersmith. Z małymi oporami znaleźliśmy adres i naszego szefa. Miejscem pracy był hotel, a zajecie nasze polegało na sprzątaniu budowlanych śmieci i wynoszeniu ich do skipa. Wrażenia były ogromne – prawdziwa budowa (no, raczej remont) i prawdziwi Anglicy, z którymi można będzie porozmawiać, sprawdzić się.

Praca nie była ciężka, a dodatkowo ostatniego dnia spotkała nas miła niespodzianka. Nasz szef, który powiedział, że nie będzie z nami do końca dnia poprosił o zrobienie paru rzeczy ekstra (pewnie na wykonanie tej pracy wyznaczony był kto inny) i wręczył nam za to po 20 funtów. Ha! Nie dość, że pierwsza budowa, to i jeszcze fucha!

Pracując na budowie nie rzuciłem, rzecz jasna posady w pizzerii. Pamiętam, że jednego dnia po powrocie z budowy, praktycznie jednym ciągiem poszedłem do pizzerii na wieczorną, a właściwie nocną zmianę. Zeszło mi chyba wtedy do drugiej w nocy, ale nie było to moim największym zmartwieniem. Dlaczego? Dlatego, że szef w pizzerii pytał mnie o ewentualne terminy pracy na najbliższe dni, a ja byłem uziemiony budową, toteż po paru odmowach oświadczył mi, że za parę dni kończę u niego pracę…

Cóż… posmakowałem pracy na budowie, ale niestety okazało się, że kosztem pracy, którą do tej pory miałem. Wiedziałem, ze muszę dzwonić po innych agencjach, a praca na budowie na pewno pojawi się prędzej, czy później. Niestety, okazało się, że raczej „później”, bo na następną robotę przyszło mi czekać parę ładnych tygodni.

Zenon Murarski