Co oznacza skrót WSP?

Skrót pochodzi od nazwisk ludzi, którzy zainicjowali działalność firmy na początku lat 70-tych: William Sale Partnership.

Jaki jest profil waszej działalności?

Nasza praca obejmuje etap przed rozpoczęciem budowy, gdyż my zajmujemy się projektowaniem. Następna część, to monitorowanie danego projektu. Tłumacząc oględnie działa to tak, że na podstawie naszego projektu, w ramach przetargu wyłaniany jest wykonawca główny, a gdy rozpoczną się pracę, to my na życzenie klienta monitorujemy ich przebieg i zgodność z danym projektem.
Jeżeli chodzi o profil to oprócz budynków zajmujemy sie projektowaniem dróg, mostów, lotnisk, kolei, sztucznych wysp itp.

WSP Building, to firma międzynarodowa?

Tak. Mamy oddziały praktycznie na każdym kontynencie i zatrudniamy ponad 10 000 ludzi. Główne biuro znajduje się tutaj, na Holborn w Londynie. Firma pojawiła się na giełdzie w 1987 roku, a teraz stanowi ona własność akcjonariuszy.

Jaka jest twoja pozycja w firmie?

Moje stanowisko, to design manager. Zajmuje się organizacją zespołu projektowego. Pracujemy głównie nad systemami mechanicznymi w budynkach (składają się na nie między innymi wentylacja i klimatyzacja) na etapie projektowym. Później, już na etapie pracy naszym zadaniem – jak wcześniej wspomniałem – nadzorujemy proces wykonawczy.

Czy w Polsce też miałeś do czynienia z projektowaniem?

Właściwie robiłem to samo – byłem inżynierem budownictwa.

Długo przebywasz na wyspach?

Ponad 6 lat.

WSP ma także oddziały w Polsce?

Tak. Mamy dwa oddziały w Warszawie. Aktualnie pracujemy przy wielu budynkach w stolicy, Krakowie i Gdańsku. Jesteśmy zaangażowani w tworzenie Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie, które ma powstać w okolicach Pałacu Kultury i Nauki. Również mamy swój wkład w zaprojektowany przez Daniela Libeskinda wieżowiec Złota 44. Z oddziałami polskimi mamy cały czas ścisły kontakt.

Czy w jakikolwiek sposób odczuliście skutki globalnego kryzysu?

Zdecydowanie! Mogę powiedzieć, że z mojego oddziału połowa ludzi w ramach masowych redukcji została zwolniona. To było dość bolesne uczucie.

Od niedawna pojawiają się jednak dość krzepiące prognozy. Myślisz, że będzie lepiej?

Wydaje mi się, że to, co najgorsze jest już za nami. Gospodarki wielu krajów osiągnęły dość niski poziom. Teraz trwa pewna stagnacja i oczekiwanie poprawy, zmiany. Nasza firma zaczęła sobie teraz całkiem dobrze radzić. Wiele pomogły projekty rządowe, w które jesteśmy zaangażowani. Mam tu na myśli np. Crossrail, gdzie my będziemy projektować stację Bond Street. To tylko jeden przykład symptomu. Poza tym nasza firma jest dość wielozadaniowa, pracująca w różnych sektorach i krajach. Działamy na Bliskim Wschodzie w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, czy w Libii.

Jak uważasz, czy Polacy, jako pracownicy są doceniani w Wielkiej Brytanii?

Myślę, że tak. Za najlepszy przykład z „mojego podwórka” może posłużyć to, że podczas zwolnień grupowych, o których mówiłem, trzech pracujących w firmie Polaków przeszło „suchą nogą”. Często rozmawiam, z moimi kolegami, Anglikami, z którymi studiowałem tutaj i którzy obecnie pracują w firmach inżynieryjnych. Mówią, że współpracują z polskimi inżynierami i mają o nich bardzo pochlebną opinie. Jesteśmy bardzo dobrze wykwalifikowani szczególnie pod względem technicznym. Anglicy to cenią.

Czy są, w takim razie stowarzyszenia zrzeszające i pomagające polskim inżynierom?

Tak, na przykład Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Polskich, które przeprowadza cykliczne spotkania pod tytułem Czwartki 4U.
Również wiem, że jedna z organizacji polonijnych przymierza sie do tzw. akcji mentoringu, która polegałaby na pomocy młodym ludziom studentom w wprowadzeniu w życie zawodowe. Celem tej akcji również byłoby dotarcie do ludzi, którzy pracują poniżej swoich kwalifikacji i w pomoc w znalezieniu im pracy w ich zawodzie. Akcja będzie przeprowadzona przez ludzi, którzy mają wieloletnie doświadczenie i kontakty w różnych profesjach włącznie z branżą techniczną.